Ania…

 Poznał przyszłą żonę. Jak zwykle w jego życiu – sprawił to przypadek. Byli z sobą dłuższy czas, skończył średnią szkołę, poszedł na studia i ciągle byli razem. Pewnego dnia odprowadzając swą dziewczynę do domu usłyszał od niej:

– Nie będziemy już więcej ze sobą chodzić, zrywam z tobą…

Gdyby walnęła go pałką w czaszkę – nie odczuł by tego tak, jak tych kilka słów… Świat fiknął kozła, pociemniało mu w oczach. Zamurowało chłopaka, nie wiedział co powiedzieć, spuścił głowę i odszedł jak zbity pies… Dokąd? Nie ważne, szedł przed siebie, byle iść.. Długo trwało, nim uporządkował sobie wszystko w głowie, nim doszedł z wszystkim do jakiegoś ładu. Ale kiedy już doszedł – dopiero wtedy zaczęło się!

Akademiki, imprezy, papierosy, wóda i piwsko. Podrywanie dziewczyn, flirtowanie i… nic więcej. Aż do pewnego dnia, kiedy pojechał po zakończeniu roku akademickiego (o dziwo – wszystko zdał i zaliczył w sesji!), z przyjacielem z roku do jego miasta rodzinnego. Poszli na dancing, a tam poznał bardzo interesującą Izę, o której w innej opowieści.

Wrócił do siebie, były wakacje, masa czasu do dyspozycji. Pracował bardzo ciężko trzy tygodnie na budowie; po kilkanaście godzin na dobę. Zarobił dużo pieniędzy, więcej, niż jego ojciec i matka razem przez miesiąc, był więc finansowo niezależny, przynajmniej na jakiś czas. Dawny kolega z liceum poznał Jana ze swoją kuzynką, Anią.

Ania to dorodna dziewczyna, wysoka, postawna, ze sterczącym, kształtnym biustem i tak jak niemal wszystkie dziewczyny do tej pory, zapatrzyła się w niesamowite oczy Jana… Poznawali się na randkach, spacerach, czy wyjściach do kina, zbliżali się do siebie coraz bardziej. Wreszcie nadszedł ten dzień. Impreza u Ani. Zaproszonych wiele osób, mieszane towarzystwo, raczej studenckie. Jan czuł się jak gwiazda wieczoru, dziewczyny patrzyły z zachwytem na przystojnego chłopaka, a Ania próbowała w jakiś sposób izolować go od potencjalnych adoratorek. Zajęła się chłopakiem, zaczęła go dopieszczać kulinarnie; a to podsunęła sałatkę, którą sama robiła, a to własnoręcznie wykonane zraziki, a to mielone z pieczarkami. Potem tańce. Nie odrywała się od Jana, przy wolnych kawałkach (kiedyś nazywane były z wiadomych powodów „pościelówkami”) tuliła się do chłopaka, całowała delikatnie w szyję, za uchem. Nie był gorszy. W tańcu poznawał kształty jej ciała, zagłębiał niektóre zakamarki, zauważył, że zdjęła stanik i czuł jej jędrny biust. Próbowali znaleźć jakiś dyskretny kącik dla siebie, ale nie było takiej możliwości. Pozostała tylko łazienka.

Wpadli do niej złączeni pocałunkiem, nie zapalali światła. Jan zdążył zablokować zamek drzwi, posadził Anię na brzegu wanny, przedtem zsunął jej jeansy i figi, rzucił je w kąt. Nie pozostała dłużna. Siedząc na wannie rozpięła spodnie stojącego chłopaka, wyciągnęła ze slipów członka, który już sterczał jak maszt na żaglowcu. Ania nie miała dużego doświadczenia z chłopakami, ale poznała bliżej kilku, poza tym widziała przecież swoich trzech starszych braci. Takiego jednak organu nie miał żaden z nich. Teraz chwyciła w dłoń, pomasowała chwilkę i pocałowała czubek penisa. Zsunęła napletek i wzięła głowicę w usta, choć nie było to takie łatwe. Dławiąc się wsadziła wielką część z całości do buzi i ściskała językiem przygryzając delikatnie zębami. Zaczęła naśladować ruchy frykcyjne, przesuwając głowę na jego członku. Przerwała na chwilę, rozsunęła nogi. Jan opadł na kolana, zlizał ściekające z waginy soki, przywarł do łona. Dość długie, ale delikatne włoski łonowe łaskotały w nos i wchodziły między zęby, ale poradził sobie z tym niewielkim problemem; już wtedy pomyślał o ogoleniu swojego zarostu na kutasie i jajkach. Wsuwał język w gorącą szparę, lizał i ssał łechtaczkę. Słyszał głośne jęki rozkoszy, co tylko spowodowało, że przyspieszał. Po chwili stłumiony krzyk nie dotarł do niego, bo Ania zacisnęła uda na jego głowie, wiedział, co się dzieje, bo ciało dziewczyny zaczęło nagle drgać i wyginać się, wstrząsały nią silne spazmy rozkoszy. Po sekundzie już znowu miała w ustach jego kutasa i ssała go masując zawzięcie. Poczuł, że świat zaczyna kołować, usuwać się spod jego stóp. Wytrysk był potężny, sperma wyciekała dziewczynie z kącików ust, nie połykała nasienia. Wypluła wszystko do wanny, wytarła usta, zdążyła założyć figi i spodnie, gdy… rozległo się pukanie do drzwi łazienki i zabrzmiał głos ojca Ani:

– Jest tam ktoś?

– Tak, tato, to my, ktoś nam zgasił światło i zablokował drzwi. – w kilkanaście sekund byli już kompletnie ubrani.

– Jak to – „my”? – ojciec dziewczyny patrzył na nich zaskoczony obecnością córki i jakiegoś chłopaka w ciemnej łazience , ale nic niestosownego nie zauważył.

– No my, pokazywałam koledze twój nowy pomysł odprowadzania ścieków, a ktoś dla kawału nas tu zamknął.

– Tak, Ania mówi prawdę – Jan patrzył zaskoczonemu mężczyźnie w oczy – jakiś skończony idiota nas zablokował od zewnątrz i zgasił światło. Ale pański pomysł jest rewelacyjny! – pochwalił, choć nie miał bladego pojęcia, o czym rozmawiają.

– Podoba się panu? To dobrze, bo jakoś nie miałem jeszcze okazji pokazać tego patentu komuś z zewnątrz – ojciec Ani był tak zachwycony pozytywną opinią jego pomysłu racjonalizatorskiego, że nie zauważył wypieków i rumieńców na ich twarzach. Gdyby popatrzył w krocze ukochanej córeczki, niechybnie dojrzał by na jej spodniach powiększającą się plamę…

– Powinien pan to rzeczywiście opatentować – mówiąc te słowa Jan czuł, że jego penis zaczyna znowu mieścić się w slipkach – to naprawdę świetne rozwiązanie – dodał.

– Dobrze, dobrze, wracajcie do swego towarzystwa, my jedziemy dalej, wpadliśmy na chwilkę, będziemy rano. Bawcie się dobrze.

– Państwu też życzę miłej zabawy! – westchnął z ulgą chłopak.

Wrócili do pokoju, gdzie trwała impreza. Ania pociągnęła go na sofę, wsunęła rękę w spodnie i bawiła się rosnącym penisem. Jan nie pozostawał dłużny. Jego palce penetrowały ciasną pipkę, ale tylko do pewnej głębokości, bo zaciskała uda. Po chwili nachyliła się nad nim i znowu wyssała do ostatniej kropli, wypluwając wszystko do stojącej obok dużej doniczki z jakimś kwiatem. Doprowadzali się do orgazmów jeszcze klika razy tej nocy, aż wyczerpani usnęli obejmując się cały czas.

Ania była jedyną córką, miała trzech starszych braci, więc była oczkiem w głowie bardzo zamożnego tatusia. Ten pozwalał jej na wszystko, spełniał niemal wszystkie zachcianki córki – jedynaczki. Miała swój samochód (!), była więc częstym gościem w akademiku. Po pewnym czasie nagle zaczęła być w stosunku do Jana bardzo zaborcza. Jan często musiał tłumaczyć się z każdego samodzielnego i samotnego kroku, z każdej nieobecności w akademiku w czasie, kiedy ona przyjechała. Do tego zaczęła mieć pretensje o jego palenie; choć sama popalała – u Jana przeszkadzał dziewczynie zapach tytoniu. Zaczęła być uciążliwa. Co z tego, że miała masę kasy, fundowała kino, teatr, imprezy, kiedy on nie miał nic do powiedzenia. W pewnym momencie stwierdził, że ma tego dość, że jego wolność i swoboda zostały poważnie ograniczone. Postanowił skończyć z Anią, tylko nie bardzo wiedział, jak to zrobić delikatnie, żeby nie wypadło to źle – wtedy jeszcze dbał o to, żeby rzucone kobiety nie miały do niego żalu. Na szczęście los czuwał nad Janem. Kolejna wizyta Ani została „zaanonsowana” z portierni. Nie mógł pójść, nie mógł się jej pokazać, nie chciał. Przypadkowo przechodził korytarzem kolega.

– Janusz, idź, proszę, na portiernię, powiedz, że mam zajęcia, dyżur, umarłem – nie ważne co, tylko żebyś mnie jakoś nie wsypał. – wiedział, że Janusz „ma gadane”, że umie bajerować, może z Anią też się uda?

– Ok, ale kto to?

– Fajna laska, ale ja już z nią skończyłem.

– Dobra, zobaczę, co się da zrobić.

Po kilkunastu minutach Janusz przybiegł do jego pokoju, rozpromieniony i radosny.

– Co jest? – Jan zdziwiony patrzył na kumpla.

– Naprawdę skończyłeś z nią? – spytał Janusz z nadzieją w głosie.

– Tak, bo co?

– To znaczy, że nie będziesz miał pretensji, jeśli się z nią umówię?

– A umawiaj się, chłopie, umawiaj! Ja do niej nic już nie mam.

– Super, masz u mnie flaszkę. – radośnie obiecał Janusz

– OK, trzymam cię za słowo.

No i okazało się, że Januszek jednak ją usidlił, mało tego – zostali małżeństwem! Ale nie zaprosili go na ślub… Może to i dobrze?

Podoba się opowiadanie? Podziel się z innymi!

Czkam na Wasze komentarze!